Het verschil tussen ‘wildplassen’ en ‘wild plassen’

Het was medio november 2017 dat ik terugreed van Amsterdam naar huis. Even voorbij Ede besloot ik bij de ESSO-pomp even te stoppen voor een sanitaire stop.

Aangezien het voor mijn blaas vaak niet mogelijk is te wachten met ledigen tot ik de weg naar het toilet -inclusief tourniquette- heb afgelegd, is het vaak beter te kiezen voor de natuur.

Dicht bij de auto natuurlijk, want dat is mijn houvast. Licht leunend met mijn rug tegen de auto trof ik de noodzakelijke voorbereidingen. En, met alles mooi op tijd, begon ik met plassen. In de natuur, dus wildplassen.

Of het aan de droge MRI-scanner heeft gelegen of niet weet ik niet, maar van het ene moment op het andere moest ik onbedaarlijk niezen.
Mijn bovenlichaam klapte naar voren, ik verloor mijn evenwicht, zag de brandnetels voor me, besloot daar niet in te vallen en zette het op een lopen. Het talud af, steeds harder en harder….

Maar lopen is ‘niet mijn sterkste kant’, dus ik geen steeds verder voorover tot ik werkelijk viel.
Voordat ik de grond raakte, met mijn broek inmiddels op mijn knieën, en me met mijn handen op zou kunnen vangen, werd ik opgevangen door een boom. Rechter arm en schouder maakten als eersten contact.

Met een stekende pijn landde ik op de grond. Niemand had me gezien. En als iemand op de snelweg me wel gezien zou hebben, was hij toch al de afrit voorbij….

Eerst ff checken of ik niet iets gebroken zou hebben, maar dat leek erg mee te vallen. Mijn arm en schouder deden wel erg zeer, maar goed er waren geen botten die uitstaken…

Even had ik de neiging om met behulp van een van de bomen in de buurt op te staan, maar de vraag hoe dan -zonder krukken- naar boven te lopen weerhield me meteen.

Kruipen was beter… broek op de knieën of niet… en -boven aangekomen- heb ik me op de achterbank weten op te drukken en… heb ik mijn broek opgetrokken….

Toen ik eenmaal achter het stuur zat, ben ik -met dank aan de automaat- met de linkerhand bovenop het stuur en de rechter gekwetste onderop, naar huis gereden….

Het herstel heeft even geduurd, maar langzaam maar zeker werd ook te pijn -naast de belevenis- tot herinnering….

Vrij snel naar dit gebeuren is het talud bovenaan omzoomd door een menshoge afrastering. Inmiddels is deze me al enige malen tot steun geweest…